ՎԵՐՆԱԳԻՐԸ ՎԵՐՋՈՒՄ VI

Ետ-ետ են գնում պատերը հանկարծ,
Անվերջ հեռանում,
Դառնում հորիզոն,
Թե՞ հորիզոնն է այնքան մոտենում,
Որ եթե ուզեմ,
Որպես նոր կախարդ,
Իմ զույգ ձեռքերով կարող եմ հունցել
Նրա կապույտը`
Խմորի նման...
 
Աղմուկ ու ժխոր ողողում են ինձ,
Բայց ինձ չեն կպչում,
Ինչպես ձկանը` ջուրը օվկիանի...
 
-Իմ... լռությո՛ւնն է:


Lilas
⇑ Наверх
⇓ Вниз